Nang segoro kidul Banyuwangi, ono pulo cilik arane Nusa Barong. Wong-wong wedi menyang kono amargo konon ono penunggu ayu.
Di laut selatan Banyuwangi, ada sebuah pulau kecil bernama Nusa Barong. Orang-orang takut ke sana karena konon ada penunggu cantik.
Nang jaman biyen, ono nelayan arane Pak Kasan hang mancing adoh banget. Badai gedhe teko nggawe ombak hang dhuwur.
Di zaman dahulu, ada nelayan bernama Pak Kasan yang memancing sangat jauh. Badai besar datang menimbulkan ombak yang tinggi.
Pak Kasan wedi banget lan ndedongo marang Gusti. Dumadakan metu cahya saka Nusa Barong, lan ono suara ayu: 'Ojo wedi, isun hang nuntun siro mulih.'
Pak Kasan sangat takut dan berdoa kepada Tuhan. Tiba-tiba muncul cahaya dari Nusa Barong, dan terdengar suara merdu: 'Jangan takut, aku yang menuntun kamu pulang.'
Perahu Pak Kasan digerakake dhewe nang pinggir pantai hang aman. Pak Kasan slamet lan kesuwun marang putri Nusa Barong.
Perahu Pak Kasan bergerak sendiri menuju tepi pantai yang aman. Pak Kasan selamat dan berterima kasih kepada putri Nusa Barong.
Seko iku, nelayan Banyuwangi saben arep lungo mancing, nindakake Petik Laut — nguncalake sesaji nang segoro minangka rasa syukur lan pangajab keselamatan.
Sejak itu, nelayan Banyuwangi setiap akan pergi memancing, mengadakan Petik Laut — melarung sesajen ke laut sebagai rasa syukur dan permohonan keselamatan.