Biyen ono wong wadon ayu lan setyo arane Sri Tanjung. Bojone arane Sidapaksa, patih hang setyo marang rajane.
Dahulu ada seorang wanita cantik dan setia bernama Sri Tanjung. Suaminya bernama Sidapaksa, seorang patih yang setia kepada rajanya.
Naliko Sidapaksa lungo tugas adoh, Raja Sulakrama pengin Sri Tanjung dadi selire. Nanging Sri Tanjung nolak lan tetep setyo marang bojone.
Ketika Sidapaksa pergi bertugas jauh, Raja Sulakrama ingin Sri Tanjung menjadi selirnya. Namun Sri Tanjung menolak dan tetap setia kepada suaminya.
Sulakrama nesu, banjur ngomong marang Sidapaksa yen Sri Tanjung wis sing setyo maning. Sidapaksa percaya omongane raja, banjur ngukum Sri Tanjung.
Sulakrama marah, lalu berkata kepada Sidapaksa bahwa Sri Tanjung sudah tidak setia. Sidapaksa percaya perkataan raja, lalu menghukum Sri Tanjung.
Sri Tanjung hang sing salah iku dipateni lan dibuang nang kali. Nanging ajaib — saka getih lan jasade mili banyu hang arum banget ambune.
Sri Tanjung yang tidak bersalah itu dibunuh dan dibuang ke sungai. Namun ajaibnya — dari darah dan jasadnya mengalir air yang sangat harum baunya.
Banyu arum iku mili tekan segoro lan nyebar nang sak kiwa tengene. Wong-wong manthuk: 'Banyu wangi! Banyu wangi!' — banyu hang arum.
Air harum itu mengalir sampai ke laut dan menyebar ke mana-mana. Orang-orang berseru: 'Banyu wangi! Banyu wangi!' — air yang harum.
Seko kono, papan iku diarani Banyuwangi — kutha saka banyu wangi, kanggo ngeling-eling kesetyaan Sri Tanjung.
Dari situlah, tempat itu dinamai Banyuwangi — kota dari air harum, untuk mengenang kesetiaan Sri Tanjung.